Дар насиҳати фарзанд

Биё, эй нури чашму ҷони дида, Зи ман бишнав яке панди ҳамида. Зи илму дини обо тӯша андӯз, Дигар фанни маоши аср омӯз. На

Дар интизор Падари Муҳоҷир

Падарам эй падари раҳдурам. Ҳамеша чашм ба роҳат интизорам, Шабу руз дар фикри падар хобам. Шабу руз худоро зора дорам,

Аз барои Падар

Писар баҳри падар ҷонат фидо кун, Кафи пояш бибӯс нарм нарм садо кун. Ба вақти зиндагияш меҳрубон бош, Ки фардо дер шавад имрӯз нидо

Руҷуъ ба Ҳофиз аз Абдуқаюм Мамадҷонов

Нисбати рўят агар бо Моҳи Парвин кардаанд, Сурати нодида ташбеҳи ба тахмин кардаанд. Чунки ту не моҳ бошиву на дар Парвин ахтарӣ, Бо чароғи

ТУ МАРО, ЭЙ ДИЛ…

Ту маро, эй дил, чӣ савдое ба сар овардаӣ, Бо туям ҳамдостонӣ сах меояд гарон. Лаҳзае хоҳам, ки бошам бе дилу бе дарди дил,

ШЕЪРИ ВАТАН

Ба ёди Мирзо Турсунзода Рӯзи ман сар мешавад ҳар рӯз бо шеъри Ватан, Шод бодо рӯҳи ту, то нек бошад рӯзи ман. Мекунад шеъри

ҲАМОҒӮШ

Гул ҳамоғӯш ба хоре рустаст, Аҳд гӯё ки ба ёре бастаст. Лек хораш тани гул озорад, Ҳар нафас ранҷи наваш боз орад. Теша бар

ТОҶИКИСТОН

Тоҷикистон, обу хокам обу хоки поки туст, Ту маро ҳам ҷои ҷон, ҳам ҷои дил, ҳам ҷои чашм. Ман қадам ҷун мениҳам, дар зери

СУРУДИ ФАРДО

Ман аз баҳори навангез бо шумо мардум, Дуруд хоҳам гуфт, Суруд хоҳам гуфт. Дар ин баҳор ниҳолони тар ҷавона кунанд, Парандагон ба дарахтони сабз

Шеърҳои нави ошиқӣ аз Ноилҷон Мирзоев

Аз доғи ту дам ба дам дилам месузад, Аз бахти пиёдаам дилам месузад Лек чашми маро намекушоди дар ишқ, Аз чашми кушодаам дилам месузад.

Ошиқӣ ва зиндагӣ

Сухан мастона мегӯям, Вале ҳушёр мегардам. На завқи ошиқӣ дорам, На гарди ёр мегардам.

Қадри зиндагӣ

Бар чархи фалак маноз, ки қоматшикан аст, Бар ранги либос маноз, ки охир кафан аст. Мағрур машав ки зиндагӣ чанд рӯз аст, Дар зери замин

Замони кудаки

Тифлию шашсолагӣ дар ёди ман. Чашм пушам волидон дар хоби ман. Шаш соли умри ман шодона буд. Чунки модар падарам дар хона буд. Шаш

Нигоҳат мекунам

Ҷони  ширин  як  нигоҳат  мекунам, Ҳамчу  туҳфа пушту  паноҳат мекунам. Гар  нафаҳми бо  нигоҳу  бо  сухан, Баргашта   рута  сиёҳ мекунам.

Ёди ту меояд

Дару девори хона ёди ту дорад. Гули назди хона буйи ту дорад, Ба ҳар кунҷи хона хотира сохтӣ, Биё охир дилам ёди ту дорад.

Гаҳ  шеъри  маро  касе  хумор  шуд

Гаҳ  шеъри  маро  касе  хумор  шуд, Гаҳ  бар гардани  касе  тумор   шуд. Гаҳ  бод  бибурд   ба  суй   саҳро, Тӯфон  бишуд    соҳили   баҳрҳо, Ё 

На  ҳама 

На  ҳама   шеъри   касе   мехонад, На  ҳама    қадри   касе   медонад. На  ҳама    сузу  гудозе   дорад, На  ҳама    сузи    касе   

Мирзошарифи Дилдор

Байзак  шудаму   зи  пилпешам  карди, Афсар  шудам  аз  худ   реш-решам   карди. Чун   асб  шудам   харобу  логар   гаштам, Фарзин  шудам  ба   худ   хешам   карди

ГУФТАМ БО ЧАШМ

Хӯҷаин гуфто: фақат бар ман навгар! Гуфтам: Ба чашм! Ман падар, мебош бар «ин чун писар* Гуфтам: Ба чашм! Ба чашм!Хештанро соз кн дам

РАСМ

Маро аз шаъпц кору фикри эҷод Бувад пеку бади бпсёр бар ёд. Ба вақтс дида будам Мустафоро, Ҷавони номию пурошноро. Даме аз боби ӯ

НАФСИ БАД

Зор монад нафси бад, ки мондаам андар балош , Рузу шаб аз ҳирс гардам ҳар куҷо ман аз қафош. Душ бе фарёд рафтам тӯи

ТАРОНАИ ЕРДАМЧИЁНИ ШАЛПАР

Пахтазорею дар он чун пахтачин афтодаем Чида чун чинакчиёни «беҳтарин» афтодаем. То ба ёрон ёрии шероыа бидҳем, омадем, Дар талош аммо нигар, рӯбаҳ барин

ХӮРҶИНҚОР

даҳони хешро дарронда монанди калӯш, Чашми тангат во намуда, каллаат бекаллапӯш, Мисли дуғи халтаи дар офтоб оӣ ба ҷӯш, Лаб кушояд назди ту шахсе,

ГУФТОРИ ТРАКТОР

Чун дӯст гуфто рӯзе трактор, К-эй ҷураи ҷон механизатор, Кайҳост, ки мо ҳар ду рафиқем, Якҷоя шоду якҷоя зиқем. Ҳар гаҳ ки гаштӣ савор

МОДАРАМ АЗ КОР ОМАД

Модарам аз кор омад, Монда шудасту хаста. Мехоҳад ки дам  гирад Дар кунҷи кат нишаста. Ку-ку мегӯ пеши дар, Мурғаки  шилшилапо! Ав-ав накун ин

Восита

Ҳасрат, эй дил,_к-аз давидан сӯхтам, Дарсп мансабҷӯӣ то омӯхтам. Пеши ин рафтам, давидам сӯи оп, Роз бикшуда, ҷавоб андӯхтам. Шуд яке восита, гуфт: «Осуда

Сазои Хушомадхӯҷа

Хонаро тасфонда шабҳои дароз, Давра ороянд, бикшоянд роз. Якта-якта яъне ғайбат сар кунанд Байнашон бошӣ, ду гӯшат кар кунанд. Гӯяд он, ки буд як

ХИЗМАТИ ХИРСОНА

Хизмати хирсонае дирӯз Қурбон карда монд Бандаро дар ҷои равғандор меҳмон карда Дар бубасту ҳалқаи занҷирро маҳкам намуд, Чуи гупаҳкоре маро аз чашм пинҳон

Вадхоҳ

Чашмҳо махмур аз кайфи шароб, Мечакад аз муйҳояш равганоб, Он чӣ мехоҳад, бигӯяд беҳиҷоб, Бо чунин минвол гардад ҳар куҷо. Пеши роҳам дӯш пайдо

ХЕШИИ РӮБОҲ БО ГУРГ

Аз адолат шер — шоҳи ҷонварон Гуфт: «Бо амру тақозои замон Дар миёни мо, вуҳушон, баъд аз ин Ҳеҷ гаҳ бояд набошад бухлу кин.

Дӯст

Аввал ту буди хайрхоҳ, Кардӣ ба чашми ҳақ нигоҳ. Вақти ту сарфи кор буд, Қори ту шӯҳратдор буд. Баъди ду-се маҳ лек ту Гаштӣ

ФОЛ

— Фолат бубинам, фоли ту Гуяд ҳама аҳволи ту. Бигзаштаат ёд оварад, Едат зи бунёд оварад. Аз ҳозират гап мезанад, Гапҳо зи матлаб мезанад.

БИРГАДИР

Турфа ҷое дар лаби ҷӯбор дорад биргадип Соябон аз беди кокулдор дорад биргадир^’ Зери паҳлӯяш ниҳода шаш қабат болишти Гирди худ се-чор хизматгор дорад

АРЗ БА СОЛИ НАВ

Соли нав, ин арзи манро гӯш дор То бифаҳмӣ, хешро хомӯш дор; Пештар ман як-ду рӯз аз рӯзи ту, Аз ҳампн рузи хушу фирӯзи

ҶАВОБИ ТАРСАКИ

«Се шабу се рӯз шуд, ки нест аз Рустам дарак», Рафт ин овоза мисли бод то гӯши фалак. Мардум андар ҷустуҷӯи вай шуда дар

ДАВЛАТИ МАН, САВЛАТИ МАН МОНД ОХИР ЗОРИ МАН

Буд то мансаб маро, ҳай даври аъло доштам Даври аъло доштам, бо худ таманно доштам’ Дар миёни гулшани иқбол маъво доштам, Сайр дар богу

НОЛАИ ДАРАХТОН

Дӯш будам аз миёни кучае ман раҳсипор, Як дарахтам гуфт ногаҳ аз канори ҷӯйбор: «Ҳоли моро бин, бародар, аз ҳақиқат рӯ натоб Арзи моро

ВЫГОВОР

Вақте шудам сардори кор, Рафтам зи худ беихтиёр. Саҳву хато дар кори ман Чун мӯи сар шуд бешумор. Маҳсули корам як ба як Тақдир

Дар Ёд!

Қасе гуфтам, ки бигзораш, бурун рав, Тавонн гар, ба назди Сарнигун рав. Адолат дораду одам бувад ӯ, Саховат дораду ҳотам бувад ӯ. Шудам з-ин

Гуфтори Аҷоиб

Зи мӯ то нохуни по сӯхт ҷонам, Фиғон аз дард мекард устухонам. Бигуотам ними ҷонам рафт аз тан, Бигуотам, ки дигар ман нестам ман.

Хӯрсанди дар дил

Ба зери хеш пусонданд, афсус, Ба дарду ғам шудам побанд, афсӯс’ Даҳонам ғор гашт аз кори усто, Дилам хунбор гашт аз кори усто Зи

Моҳи Рамазон

Нуре ба ҷаҳон омад , Бар дидаву ҷон омад . Бар пиру ҷавон омад , Чун шодирасон омад, Моҳи Рамазон омад . Бо марҳамати

Интернет қиммат шудаст!

Боло рафтай очаҷон Нархи интернети мо, Ин приёма дар ҷаҳон, Ҳаргиз касе накардаст. Ман китоби гинесро, Даъват кунам биёянд, Ин рекордро сабт кунанд Дар

Меҳмон — Меҳмонхона

Меҳмон омад – хуш омад, Бар манзили мо омад, Қадри ў бошад воло, Худо кардаст, ўро ато. Меҳмон аст зеби хона, Ё дар даргоҳи

САД ҶОН ФИДОИ ДӮСТ

Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстй мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ

Баъд аз ин ишқ

Баъд аз ин ишқ, ба ҳар ишқи ҷаҳон механдам, Ҳар кӣ орад сухан аз ишқ ба он механдам Рӯзе аз ишқ дилам сӯхт, ки

ҲАР КАСУ ҲАР ЧӢ…

Буд дар навҳагарӣ, Кабки дарӣ, Карда об он ҳамаро ҷону ҷигар. Яке аз шавқ бигуфто, лаби худ лесида, Гар садояш бувад ин сон ширин,

ДУ ТАКЯИ ТАКЯХОҲ

Ман нишастам, ки занам такя ба девор, аммо Буд девор чунон ҳам куҳану фарсуда, Ки ҳамон лаҳза ба ман такя бизад. Ва куҷо буд

ЗАҲМАТИ БАРАБАС

Одами аҳди куҳан Сангро бар санг зад, то оташе барҷаст рост. Ман, ки кӯҳи санги дилҳоро ба ҳам даркӯфтам, оташак ҳам барнахост. *** Хушо,

ДУ ШОДӢ

Ду нафар Раҳ ба як чашмаи равшан овард, Як нафар Акси худ дид дар он, бол заду шодӣ кард. В-он дигар Туф бар он

ДАРОЗУ КӮТОҲ

Пири дарвеш Ки яқин буд навад солаш беш, Менишаст охири роҳ, Гӯиё дар сари роҳ. Мекашид аз дили дилсӯхта оҳ: Чӣ дароз аст, Худоё,

ДАР ҶАШНИ РАСУЛ ҲАМЗАТОВ

Дар канори баҳр , дар ҷашни Расул Буд дарёи дамонам ҳамнафас. Ман чӣ донам, ҳарфам оё шуд қабул, Ё ки дарё бурд онро барабас.

ТОҚИИ МИРЗОВУ ПОПОХИ РАСУЛ

Устоди шеъри ноби асри бист, Шоири соҳибқирон Ҳамзат Расул, Ҳайф дар ҷашнат, ки Турсунзода нест, Чун ба ҷойи ӯ маро дорӣ қабул? Бар сарат

ОЙИНАИ НУР

Ин ойинаи нур кӣ будаст, кӣ будаст, К-аз оби рухаш чашмаи хуршед намудаст. Оҳ, ин чӣ гузаштан зи бари мо ба хамӯшӣ, Хомӯш, ки

БИЁ, КИ БИЁ!

Расад шамими баҳор аз ҳаво биё, ки биё, Зи оби ҷӯй нав ояд наво биё, ки биё. Суруди сабзи чаман ояи муҳаббати туст, Ки

ГУФТУГӮ БО РӮҲИ ПАДАР

Эй падар, афсӯс, даврон бар муроди ту нагашт, Навҷавон рафтиву акнун синнам аз синнат гузашт. Шукр онеро ки ҳастам зинда дар рӯйи замин, Гарчи

ДУ НАФАР ДАР ЛАБИ ДАРЁ

Ду нафар ташна лаби дарё буд, Ду нафар дар талаби дарё буд. Ду нафар дошт ҳавову ҳаваси дарёе, Ки шавад дар бари он дунёе.

ТАНҲОИ

Барф будам сари як кӯҳи баланд, Барф будӣ ба сари кӯҳи дигар. Об гаштем зиг армии ҳавас, Рафта аз қулла, нагаштем хабар. Ман ҳамоҳанги

ИНТИЗОР

Омадам дар назди маҷнунбеду донистам, Дигар асло ту намеойӣ. Зери зулфони дарозаш бо умеди васли кӯтоҳе Ошиқу шайдо намепойӣ. Беди маҷнун ҳам зи бори

ТАНҲОВУ ОХИРИН

Дар боғи ман туӣ гули танҳову охирин, Танҳову охирин гули ман, хуш шукуфтанат. Гарчи хуш аст хандаи ту, боз хуштар аст, Дар ман шукуфта

ГУРГИ ОШИҚ

Дар боғи ҳайвоноти яке аз фароғатгоҳҳои Истаравшан гурге, ки бо саге ҷуфт шудааст, дар қафас нигоҳ дошта мешавад. Мезанад ҳамвора худро гург бар девор,

АСПИ КИШАНБАНД

Аспе дар марғзори хурраму сарсабз Чун ҳайкал истодаву хомӯш аст. Он ба алафҳо намезанад даҳане ҳеҷ, Сар боло кардаву саропо гӯш аст. Гарчи ҳавои

ЧАРОҒИ ДУР

Ҳаво на он қадар абрӣ, ки гӯямаш абрист, На равшан асту на торик, нимторик аст. Дар ин замона ба ҷонам на раҳм, на ҷабрест

ХАЗОНИ УМР

Пирзан бо қомати хамгашта мерӯбад хазон Аз азоне то азон. Кӯчаҳоро мекунад аммо пур аз барги хазон Боз ҳам боди вазон. Баски ӯро нест

МЕТАВОН ОЁ ФАРО РАФТ…

Метавон ой фаро рафт аз сари тиру камон? Метавон.   Гар бисабзад дар нигоҳат симчӯби хушк, Чун санавбар боз ояд дар канори бешазораш, Мурғакон

ПИНДОР

Розҳо дорам ба ту, Бо туи ҳозир, ки шаб аз чашмҳо пинҳон Бо мани танҳо сухан мегӯию бо панҷаҳоям хома меронӣ, То маро аз

САФАР

Роҳи ин қулла баланд аст, баланд, Кунад аз паҳлуи гардун гузарею Ҷуз уқобе, ки занад чарх ба арш, Ку дар ин роҳи фаро ҳамсафаре?

Шери Модар

Модарам ин ранги зарду оҳи пурдардам надид Сухтам ман аз ғаму у чашми гирёнам надид. Гуфт ки нонёб шав то бурдаи нонат хурам, Ман

МЕРОС

Деҳаи мо сабз буд дар пойи кӯҳ, То варо созанд дигар, Аввалаш карданд хокистар. Боз он тире, ки бояд бар тани бобом мерафт, Аз

ОСМОН БОШАДУ ПАҲНОИ ДИГАР

Қафаси синаи ман боз кунед, Ки дар он мурғи дилам побанд аст. Ҷуфти ҳамболу парам дур равад, Чӣ кунам, дил, ки варо пайванд аст.

ИМОНИ САГ

Дошт сайёде саги тозии пир, Нотавону хастаҷону гӯшагир. Як сабад ҷойе гирифта хоб буд, Қудрати сайдаш набуд, нотоб буд. Кард шукри соҳибашро, ҳар чӣ

ХОБИ САНГ

Булаҷаб кӯҳи азиме рӯ ба рӯям буд, К-андар он фарёд таҳ мерафт чун дар ғор. Ҳар чӣ бонге мезадам саҳмӣ, Заррае бонгам намешуд ҳеҷ