Шеъри Модар

Эй модари ҷони ман Ҳам ҷону ҷаҳони Ман Эй рушании хона Нури дидагони ман Сад ҷабру ҷафо дидӣ Озор басо дидӣ То субҳ ту

Шеъри тоҷикистон

Чи дунёест?-зебо Тоҷикистон Саросар чун гуле дар сунбулистон Ҳазорон бор гарди гирди олам, Наёбӣ манзиле чун Тоҷикистон. Макони кӯҳсор дорад-Бадахшон, Маконе пур зи оби

Духтарон

Духтарон хусну чамоли хонанд, Аз барои одамон чони чононанд Хар касе паст мезанад номи варо, Ё магар саг ,ё магар девонанд.

Модар

Аё модар хаёти ман туи ту Гули аввал бахори ман туи ту Аё модар бихишти сарзаминам Чахони маьнии хасти   вучудам Модар офарандаи чахон офтоби

Чаро

Чаро  ту чафокори Ту  бадхохи  мани  ман душмани ту Ману ту ошти асло нагардем Вале  ту бе ману  ман бе ту як дам Чудо

Шеър дар бораи 9-уми май Рӯзи ғалаба

Худо

Илохо то хает доред дар дини Худо бошед, Мухиби хонадони хазрати хак Мустафо бошед. Илохо гушатон сомеъ шавад амри илохиро, Кабули кавли пайгамбар кунед

Модар

Эй хушо модар маро зодиву карди калон, Дошти аз дастони ман то бигардам рахравон. Карди эмин аз хатар, гашти бар ман чун сипар, Доди

Ватан

Ватан ту аизи ба ман. Ватан ту чони ман чони ман. Ватан туро ёд кунам дар мусофири. Зи дур буданад фарёд кунам. Дар мусофири

Ман гамгин

Маро гамгин макун дар зиндагони, Ки рузе мерасад бе ман бимони. Ту ери ширин бе ман хор гарди, Ба хар як тори муям зор

Точу тахтам

Точу тахтам. Мехру бахтам, Модари чонам. Хам бахорам Хам чахонам. Модари чонам Хам ниёзам. Хам давоам Модари чонам. Хам сурудам. Хам дурудам Хам шеьру

9- май

Чанги шадид бархест , Мардумонро карда он нест. Дар байни тиру туфанг, Онхо чангиданд бо нанг. Аз мурдаи фарзандон, Ашкхо чун чуйи равон. Аз

Азқаъри

Азқаъри гили сиёҳ то авҷи Зуҳал, Кардам ҳама мушкилоти гетиро ҳал. Берун ҷастам зи ҳар макру ҳиял, Ҳар банд кушода шуд магар банди аҷал.

Мастона

Мастона зеби хонаи ман ту хасти Тамоми хастию зиндагииман ту хасти Ба мисли ту надидамар ин дунё Бе ту харомам бод ин дунё

Дигар аз метарсам

Дигар аз метарсам, ки резад обруямро Ба сози гуса андозад тамоми орзуямро. Диди захмию танхоям хаминро хуб медонад Табобат мешава загму вале, кин чош

НАЪТИ  САЙИДУЛМУРСАЛИН

Баъд  аз   ин  гӯям  дуруди  Мустафо, Он  ки  олам  ёфт  аз  нураш  сафо. Сайидулкавнайн,  хатмулмурсалин, Охир  омад,  буд  фахрулаввалин. Он  ки  омад  нӯҳ  фалак 

ФАЗИЛАТИ АИМАИ ДИНИ МУҶТАҲИДИН РАҲМАТУЛЛОҲИ АЛАЙҲИ

Он  имомоне,  ки  карданд  иҷтиҳод, Раҳмати  ҳақ  бар  равони   ҷумла  бод. Буҳанифа  буд  имоми  босафо, Он  сироҷи  умматони  мӯстафо. Бод  фазли  ҳақ  қарини  ҷони

ЯЛЛӢ

Ман ки мастам ялалӣ, Майхурӣ мастам, ялалӣ. Истакон дар қиссаву масти аластам, ялалӣ, Биргадир аз рӯи бекорӣ маошамро надод. Дасти манн бар доманаш то

Чархофалак

Чархи каҷрафтор дорад хислате: Бар яке гар лутфу эҳсон мекунад, Дигареро монда зери бори ғам Қоматашро хам ба даврон мекунад. Дида ин номеҳрубонӣ ҳар

ВОЛОТАР АЗ ҲАМА

Як дами ҷон костани модарон Беҳ зи ҳама мӯъҷизи пайғамбарон. Як нигаҳи шӯълавари модарон Беҳ зи ҳама анҷумани ахтарон. Як сухани бонамаки модарон Беҳ

ХАЙР!

Хайр, бо ту тӯю иди ман тамом, Зиндагӣ бо ту насиби ман нашуд. Рафтию гуфтӣ аҷаб не дар дилат «Дар раҳи умрам ҳабиби ман

МОДАРАМ

— Маро саҳар кӣ хезонд? — Модарам! — Кӣ суйи оби ҷӯ хонд? — Модарам! — Кӣ майда бофт мӯям? — Модарам! — Кӣ

ТАРОНАИ САБЗИНА

Наврӯзи шукуфой, эй ҷашни ниёишҳо, Бар гӯшаи лабҳоям бахшой кушоишҳо. Бошад, ки баоросо гӯям сухани сабзе, Дилгарми навозишҳо, саргарми ситоишҳо. Бо хомаи сабзи худ

ФАХР

Аё модар – табиат, гар зи ман месохтӣ кӯҳе, Паёпай ашкҳоям мисли дарё паст мерафтанд. Ва  армони дилам як порасанги сард мегардид, Тамоми орзуҳо

БА ХАЛҚИ ЛАТИШ

Ҳаст байни мардуми Эрони ман Одати халқӣ зи даврони куҳан: Гар ки дар як хонавода ҷашн ҳаст, Ҳамҷиворон, чӣ ғанӣ, чӣ тангдаст, Ҳар касе

БАРОДАРӢ

Дар баҳри пурталотум азми ту заврақи туст, Ду бели заврақат дон пурзӯр бозувонат. Манмо зи заврақи асло умеди ёрӣ. Гар нестат ирода, ларзад зи

ФАХР

Аё модар – табиат, гар зи ман месохтӣ кӯҳе, Паёпай ашкҳоям мисли дарё паст мерафтанд. Ва  армони дилам як порасанги сард мегардид, Тамоми орзуҳо

ТАРОНАИ САБЗИНА

Наврӯзи шукуфой, эй ҷашни ниёишҳо, Бар гӯшаи лабҳоям бахшой кушоишҳо. Бошад, ки баоросо гӯям сухани сабзе, Дилгарми навозишҳо, саргарми ситоишҳо. Бо хомаи сабзи худ

ҲУКМИ РӮБОҲ

Боре рӯбоҳи маккор, Сардори ҷонварон шуд. Ҷайраи бечораро, Ҷангу маломат намуд. Ҷайра гунаҳгор будаст: Ҷомааш хордор будаст. Ба пушти серхори вай. Чих ел савор

Дустон

Дустон дар ин макон дар ин замон хуш омадед Бо лаби пурхандаву раксанда чон хуш омадед Хонаи ободи мо обод аз лутфи хак аст

Байзак

Байзак шудаму зи пилпешам карди, Афсар шудам аз худ реш-решам карди. Чун асб шудам харобу логар гаштам, Фарзин шудам ба худ хешам карди

Тирамоҳ

Тирамоҳ омад ҳама чо зард гашта Ва богу дашту сахро борон гашта Ҳама меваҳон пухтанд дар тирамоҳ Зи буи дилкашаш сармаст гашта

Диле дорам

Диле дорам чу киштии равон аст, Замину осмон аз бахри он аст. Маро гуянд:-Тохир ёри ту куст? Бигуям: «З-он кишти посбон аст».

Oшиқ бача

Ёри ман аз ҷони ман ширинтар аст, Қадди ӯ аз барги гул нозуктар аст. Барги гул ҳарчанд дорад нозуки, Хотири ёрам аз он нозуктар

Ман туро дӯст дорам

Ҷони ширин як нигоҳат мекунам Ҳамчу тӯҳфа пушту паноҳат мекунам Гар нафаҳми бо нигоҳу бо сухан Баргашта рута сиёҳ мекунам

Бача ошиқ шудаст

Ёри ман  аз ҷони ман ширинтар аст, Қадди ӯ аз барги гул нозуктар аст. Барги гул ҳарчанд дорад нозуки, Хотири ёрам аз он нозуктар

Руз Ва Шаб

Эй сухан офтоби тобон бош дар осмони соф Шамъ бош дар хилвати шаб роз гӯям боту ман Моҳтоби шаб бош то моҳро бинам зи

Салом дустон

Саломамро кабул бинмоед дустон, Диламро эътибор бинмоед дустон. Салом гуям саломат бошед доим, Салом аз дилу чон бахри шумоён

Модар

Точу  тахтам. Мехру бахтам, Модари чонам. Хам бахорам Хам чахонам. Модари чонам Хам ниёзам. Хам давоам Модари чонам. Хам сурудам. Хам дурудам Хам шеьру

Эмомалӣ Раҳмон

Фахрам аз он ки Тоҷикистониям, Аз пушту авлоди Оли-Сомониям. Такмилбахши давлати Тоҷикон, Шахси бузург Эмомалӣ Раҳмон!

Зулфи парешон ошиқам 

Ман ба он зулфи парешон ошиқам Ман ба он гесӯи афшон ошиқам То ки ҳасту то ки ҳастам дар ҷаҳон То ба охир ошиқам

Илм чист?

Илми ҷаҳон,бошад монанди зина. Омухта ҷой мекардам, аз сарам то ба сина. Шудам олим, сухандон ин забонам. Қатраи дониш надорам, ки донам шабе дина.

Ишқи духтару писар

Бие эй ер умидворам, гули  қалбам шикасте шуд. Аз ишқи ту ғаме парвоз, дар дилу ҷон нишасте гул. Касе нест чун сарафрози, халос ёбад

Ду ғазал

Олиҳаи замони тифлист модари ман, Мисли фаришта умре мезист модари ман. Тифли сапедаро зуд бедор менамуд ӯ, Пеш аз саҳар чу мурғон мехост модари

Видои модар

Модари пирам магар аз зиндагӣ ранҷиду рафт. Чун ситора як шабе андар сарам тобиду рафт. Баъди марги ӯ надорам иштиёқи зиндагӣ, Оҳи ҷонсӯзи маро

Номи модар

Дилу ҷонам фидои номи модар, Дило, фирӯз бод айёми модар. Чу дид осори ранҷурии фарзанд, Шакар талхӣ кунад дар коми модар. Диҳад сарсабзиҳо шири

Ту меҳрӣ, ишқӣ, ҷонӣ…

Мадори хонадонӣ, модари ҷон, Ба ҳар фарзанд ҷонӣ, модари ҷон. Касе мислат набошад ғамгусоре, Ғами дилҳо ту донӣ, модари ҷон. Туро рузе надидам, ёд

Модар

Ҳеҷ шоир мисли модар ин қадар бедор нест, Дар сари гаҳвораи шеъраш чунин абгор иест. Ҳаст ҳар як сатри шоир қатрас аз хуни дил,

Ганҷинаи меҳру муҳаббат

Модарам ганҷинаи меҳру муҳаббат будааст, Нек донистам кунун ӯ ганҷи сармад будааст. Ҳотами Той аз саҳои модараш Ҳотам бишуд. Ҳотамии мо ҳам аз моми

Туҳфа ба модар

Модарам, дар рӯзи идат ман чиро савғо кунам? Меҳри пинҳони диламро ман чӣ сон ифшо кунам? Гар матос туҳфа бинмоям, шавад он бенишон, Дастаи

Модар

Дар барат модари ғамхораи ман, Ҳаваси кӯдакиям меояд. Ба навозиш бидиҳӣ таскинам, Сари зонуи туям мебояд. Ба канорат зи сафарҳои дароз Боз баргаштаам, эй

Эй модари биҳиштӣ

Дилсӯзу меҳрубонӣ, эй модари биҳиштӣ. Дар сарзамини меҳрам дони умед киштӣ! Дорам умед аз ту, бахти сафед аз ту, Охир ту ояҳое аз бахту

Меҳри модар

Аё модар, туӣ сарчашмаи ман, Ки ман аз домани ту раҳ гирифтам. Манам он кӯдаки гаҳвораи ту, Ки аз мадҳи ту роҳи маҳ гирифтам.

Модарҷон

Ҳарири ҷон ба роҳат густарам, фармоӣ, модарҷон. Бад-он ҳастии зебо ҳастиям орой, модарҷон. Нарав, сармад бимону офтобона ба рӯи мо Дари фардову фардои дигар

Ба хобам ой, ё модар!

Ба бедорӣ намсоӣ, ба хобам ой, ё модар! Ба хоби дидаи дидоркобам ой, ё модар! Сари Сарчашма ҳайрон мондаам дар ҳасрати чашмат, Ба ёди

Арзи фарзанд

Модар, сари қабрат омадам боз, Бо меҳру муҳаббат омадам боз. То мужда зи фасли гул расонам. Гул чинаму рӯйи қабр монам. То пеши ту

Туй модар

Замину осмони ман туӣ модар, туӣ модар. Ҷаҳони бекарони ман туи модар, туӣ модар. Дар ин дунё, ки бераҳмиву бемеҳрист бунёдаш, Ягона меҳрубони ман

Фарзанди ғазалгӯ

Ба кӯйи охират рафтӣ, сари кӯйи ту менолам, Ҳама сӯйи Худо ноланд, ман сӯйи ту менолам. Ту дар зери заминӣ, бе туам рӯйи замин

Дунёи фарзанд

Будӣ дунёи ману рафтӣ зи дунё, модарам, Ман бурун аз хоку ту дар хок танҳо, модарам. Аз канорат то шудам маҳрум дар айёми гул,

Модар

Гӯянд, маро чу зод модар. Пистаи ба даҳон гирифтан омӯхт. Шабҳо бари гаҳвораи ман Бедор нишасту хуфтан омӯхт. Лабханд ниҳод бар лаби ман. Бар

Муҳаббати модар

Писар, рав, қадри модар дон, ки доим Кашад ранҷи писар бечора модар. Бирав, беш аз падар хоҳаш, ки хоҳад Туро беш аз падар бечора

Ҳурмати падару модар

Ба пирӣ хидмати модар, падар кун. Ҷавонию ҷунун аз сар бадар кун! Мазан таъна бар эшон аз дили сер, Ки гар ёби замон, гардӣ

Дар насиҳати фарзанд

Биё, эй нури чашму ҷони дида, Зи ман бишнав яке панди ҳамида. Зи илму дини обо тӯша андӯз, Дигар фанни маоши аср омӯз. На

Дар интизор Падари Муҳоҷир

Падарам эй падари раҳдурам. Ҳамеша чашм ба роҳат интизорам, Шабу руз дар фикри падар хобам. Шабу руз худоро зора дорам,

Аз барои Падар

Писар баҳри падар ҷонат фидо кун, Кафи пояш бибӯс нарм нарм садо кун. Ба вақти зиндагияш меҳрубон бош, Ки фардо дер шавад имрӯз нидо

Руҷуъ ба Ҳофиз аз Абдуқаюм Мамадҷонов

Нисбати рўят агар бо Моҳи Парвин кардаанд, Сурати нодида ташбеҳи ба тахмин кардаанд. Чунки ту не моҳ бошиву на дар Парвин ахтарӣ, Бо чароғи

ТУ МАРО, ЭЙ ДИЛ…

Ту маро, эй дил, чӣ савдое ба сар овардаӣ, Бо туям ҳамдостонӣ сах меояд гарон. Лаҳзае хоҳам, ки бошам бе дилу бе дарди дил,

ШЕЪРИ ВАТАН

Ба ёди Мирзо Турсунзода Рӯзи ман сар мешавад ҳар рӯз бо шеъри Ватан, Шод бодо рӯҳи ту, то нек бошад рӯзи ман. Мекунад шеъри

ҲАМОҒӮШ

Гул ҳамоғӯш ба хоре рустаст, Аҳд гӯё ки ба ёре бастаст. Лек хораш тани гул озорад, Ҳар нафас ранҷи наваш боз орад. Теша бар

ТОҶИКИСТОН

Тоҷикистон, обу хокам обу хоки поки туст, Ту маро ҳам ҷои ҷон, ҳам ҷои дил, ҳам ҷои чашм. Ман қадам ҷун мениҳам, дар зери

СУРУДИ ФАРДО

Ман аз баҳори навангез бо шумо мардум, Дуруд хоҳам гуфт, Суруд хоҳам гуфт. Дар ин баҳор ниҳолони тар ҷавона кунанд, Парандагон ба дарахтони сабз

Шеърҳои нави ошиқӣ аз Ноилҷон Мирзоев

Аз доғи ту дам ба дам дилам месузад, Аз бахти пиёдаам дилам месузад Лек чашми маро намекушоди дар ишқ, Аз чашми кушодаам дилам месузад.