Шеър Архив

БА ХАЛҚИ ЛАТИШ

Ҳаст байни мардуми Эрони ман Одати халқӣ зи даврони куҳан: Гар ки дар як хонавода ҷашн ҳаст, Ҳамҷиворон, чӣ ғанӣ, чӣ тангдаст, Ҳар касе

БАРОДАРӢ

Дар баҳри пурталотум азми ту заврақи туст, Ду бели заврақат дон пурзӯр бозувонат. Манмо зи заврақи асло умеди ёрӣ. Гар нестат ирода, ларзад зи

ҲУКМИ РӮБОҲ

Боре рӯбоҳи маккор, Сардори ҷонварон шуд. Ҷайраи бечораро, Ҷангу маломат намуд. Ҷайра гунаҳгор будаст: Ҷомааш хордор будаст. Ба пушти серхори вай. Чих ел савор

Эмомалӣ Раҳмон

Фахрам аз он ки Тоҷикистониям, Аз пушту авлоди Оли-Сомониям. Такмилбахши давлати Тоҷикон, Шахси бузург Эмомалӣ Раҳмон!

Зулфи парешон ошиқам 

Ман ба он зулфи парешон ошиқам Ман ба он гесӯи афшон ошиқам То ки ҳасту то ки ҳастам дар ҷаҳон То ба охир ошиқам

Ишқи духтару писар

Бие эй ер умидворам, гули  қалбам шикасте шуд. Аз ишқи ту ғаме парвоз, дар дилу ҷон нишасте гул. Касе нест чун сарафрози, халос ёбад

Дар интизор Падари Муҳоҷир

Падарам эй падари раҳдурам. Ҳамеша чашм ба роҳат интизорам, Шабу руз дар фикри падар хобам. Шабу руз худоро зора дорам,

Аз барои Падар

Писар баҳри падар ҷонат фидо кун, Кафи пояш бибӯс нарм нарм садо кун. Ба вақти зиндагияш меҳрубон бош, Ки фардо дер шавад имрӯз нидо

Руҷуъ ба Ҳофиз аз Абдуқаюм Мамадҷонов

Нисбати рўят агар бо Моҳи Парвин кардаанд, Сурати нодида ташбеҳи ба тахмин кардаанд. Чунки ту не моҳ бошиву на дар Парвин ахтарӣ, Бо чароғи

Шеърҳои нави ошиқӣ аз Ноилҷон Мирзоев

Аз доғи ту дам ба дам дилам месузад, Аз бахти пиёдаам дилам месузад Лек чашми маро намекушоди дар ишқ, Аз чашми кушодаам дилам месузад.

Ошиқӣ ва зиндагӣ

Сухан мастона мегӯям, Вале ҳушёр мегардам. На завқи ошиқӣ дорам, На гарди ёр мегардам.

Замони кудаки

Тифлию шашсолагӣ дар ёди ман. Чашм пушам волидон дар хоби ман. Шаш соли умри ман шодона буд. Чунки модар падарам дар хона буд. Шаш

Нигоҳат мекунам

Ҷони  ширин  як  нигоҳат  мекунам, Ҳамчу  туҳфа пушту  паноҳат мекунам. Гар  нафаҳми бо  нигоҳу  бо  сухан, Баргашта   рута  сиёҳ мекунам.

Гуфтори Аҷоиб

Зи мӯ то нохуни по сӯхт ҷонам, Фиғон аз дард мекард устухонам. Бигуотам ними ҷонам рафт аз тан, Бигуотам, ки дигар ман нестам ман.

Хӯрсанди дар дил

Ба зери хеш пусонданд, афсус, Ба дарду ғам шудам побанд, афсӯс’ Даҳонам ғор гашт аз кори усто, Дилам хунбор гашт аз кори усто Зи

Моҳи Рамазон

Нуре ба ҷаҳон омад , Бар дидаву ҷон омад . Бар пиру ҷавон омад , Чун шодирасон омад, Моҳи Рамазон омад . Бо марҳамати

Интернет қиммат шудаст!

Боло рафтай очаҷон Нархи интернети мо, Ин приёма дар ҷаҳон, Ҳаргиз касе накардаст. Ман китоби гинесро, Даъват кунам биёянд, Ин рекордро сабт кунанд Дар

Меҳмон — Меҳмонхона

Меҳмон омад – хуш омад, Бар манзили мо омад, Қадри ў бошад воло, Худо кардаст, ўро ато. Меҳмон аст зеби хона, Ё дар даргоҳи

САД ҶОН ФИДОИ ДӮСТ

Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстй мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ

Баъд аз ин ишқ

Баъд аз ин ишқ, ба ҳар ишқи ҷаҳон механдам, Ҳар кӣ орад сухан аз ишқ ба он механдам Рӯзе аз ишқ дилам сӯхт, ки

ҲАР КАСУ ҲАР ЧӢ…

Буд дар навҳагарӣ, Кабки дарӣ, Карда об он ҳамаро ҷону ҷигар. Яке аз шавқ бигуфто, лаби худ лесида, Гар садояш бувад ин сон ширин,

ДУ ТАКЯИ ТАКЯХОҲ

Ман нишастам, ки занам такя ба девор, аммо Буд девор чунон ҳам куҳану фарсуда, Ки ҳамон лаҳза ба ман такя бизад. Ва куҷо буд

ЗАҲМАТИ БАРАБАС

Одами аҳди куҳан Сангро бар санг зад, то оташе барҷаст рост. Ман, ки кӯҳи санги дилҳоро ба ҳам даркӯфтам, оташак ҳам барнахост. *** Хушо,

ДУ ШОДӢ

Ду нафар Раҳ ба як чашмаи равшан овард, Як нафар Акси худ дид дар он, бол заду шодӣ кард. В-он дигар Туф бар он

ДАРОЗУ КӮТОҲ

Пири дарвеш Ки яқин буд навад солаш беш, Менишаст охири роҳ, Гӯиё дар сари роҳ. Мекашид аз дили дилсӯхта оҳ: Чӣ дароз аст, Худоё,

ДАР ҶАШНИ РАСУЛ ҲАМЗАТОВ

Дар канори баҳр , дар ҷашни Расул Буд дарёи дамонам ҳамнафас. Ман чӣ донам, ҳарфам оё шуд қабул, Ё ки дарё бурд онро барабас.

ТОҚИИ МИРЗОВУ ПОПОХИ РАСУЛ

Устоди шеъри ноби асри бист, Шоири соҳибқирон Ҳамзат Расул, Ҳайф дар ҷашнат, ки Турсунзода нест, Чун ба ҷойи ӯ маро дорӣ қабул? Бар сарат

ОЙИНАИ НУР

Ин ойинаи нур кӣ будаст, кӣ будаст, К-аз оби рухаш чашмаи хуршед намудаст. Оҳ, ин чӣ гузаштан зи бари мо ба хамӯшӣ, Хомӯш, ки

БИЁ, КИ БИЁ!

Расад шамими баҳор аз ҳаво биё, ки биё, Зи оби ҷӯй нав ояд наво биё, ки биё. Суруди сабзи чаман ояи муҳаббати туст, Ки

ГУФТУГӮ БО РӮҲИ ПАДАР

Эй падар, афсӯс, даврон бар муроди ту нагашт, Навҷавон рафтиву акнун синнам аз синнат гузашт. Шукр онеро ки ҳастам зинда дар рӯйи замин, Гарчи

ДУ НАФАР ДАР ЛАБИ ДАРЁ

Ду нафар ташна лаби дарё буд, Ду нафар дар талаби дарё буд. Ду нафар дошт ҳавову ҳаваси дарёе, Ки шавад дар бари он дунёе.

ТАНҲОИ

Барф будам сари як кӯҳи баланд, Барф будӣ ба сари кӯҳи дигар. Об гаштем зиг армии ҳавас, Рафта аз қулла, нагаштем хабар. Ман ҳамоҳанги

ИНТИЗОР

Омадам дар назди маҷнунбеду донистам, Дигар асло ту намеойӣ. Зери зулфони дарозаш бо умеди васли кӯтоҳе Ошиқу шайдо намепойӣ. Беди маҷнун ҳам зи бори

ТАНҲОВУ ОХИРИН

Дар боғи ман туӣ гули танҳову охирин, Танҳову охирин гули ман, хуш шукуфтанат. Гарчи хуш аст хандаи ту, боз хуштар аст, Дар ман шукуфта

ГУРГИ ОШИҚ

Дар боғи ҳайвоноти яке аз фароғатгоҳҳои Истаравшан гурге, ки бо саге ҷуфт шудааст, дар қафас нигоҳ дошта мешавад. Мезанад ҳамвора худро гург бар девор,

АСПИ КИШАНБАНД

Аспе дар марғзори хурраму сарсабз Чун ҳайкал истодаву хомӯш аст. Он ба алафҳо намезанад даҳане ҳеҷ, Сар боло кардаву саропо гӯш аст. Гарчи ҳавои

ЧАРОҒИ ДУР

Ҳаво на он қадар абрӣ, ки гӯямаш абрист, На равшан асту на торик, нимторик аст. Дар ин замона ба ҷонам на раҳм, на ҷабрест

ХАЗОНИ УМР

Пирзан бо қомати хамгашта мерӯбад хазон Аз азоне то азон. Кӯчаҳоро мекунад аммо пур аз барги хазон Боз ҳам боди вазон. Баски ӯро нест

МЕТАВОН ОЁ ФАРО РАФТ…

Метавон ой фаро рафт аз сари тиру камон? Метавон.   Гар бисабзад дар нигоҳат симчӯби хушк, Чун санавбар боз ояд дар канори бешазораш, Мурғакон

ПИНДОР

Розҳо дорам ба ту, Бо туи ҳозир, ки шаб аз чашмҳо пинҳон Бо мани танҳо сухан мегӯию бо панҷаҳоям хома меронӣ, То маро аз

САФАР

Роҳи ин қулла баланд аст, баланд, Кунад аз паҳлуи гардун гузарею Ҷуз уқобе, ки занад чарх ба арш, Ку дар ин роҳи фаро ҳамсафаре?

МЕРОС

Деҳаи мо сабз буд дар пойи кӯҳ, То варо созанд дигар, Аввалаш карданд хокистар. Боз он тире, ки бояд бар тани бобом мерафт, Аз

ОСМОН БОШАДУ ПАҲНОИ ДИГАР

Қафаси синаи ман боз кунед, Ки дар он мурғи дилам побанд аст. Ҷуфти ҳамболу парам дур равад, Чӣ кунам, дил, ки варо пайванд аст.

ИМОНИ САГ

Дошт сайёде саги тозии пир, Нотавону хастаҷону гӯшагир. Як сабад ҷойе гирифта хоб буд, Қудрати сайдаш набуд, нотоб буд. Кард шукри соҳибашро, ҳар чӣ

ХОБИ САНГ

Булаҷаб кӯҳи азиме рӯ ба рӯям буд, К-андар он фарёд таҳ мерафт чун дар ғор. Ҳар чӣ бонге мезадам саҳмӣ, Заррае бонгам намешуд ҳеҷ

АРЗАДОШТ

Ман намеғунҷам ба маҳфилҳои танге, Саҳнаи эҷоди шоир саҳнаи дунёст. Хешро дар кулли дунё Мекунам эҳсос чун дар хонаи хеш, Хонаи ман хонаи фардост.

ИМОН

Аз чист ки, эй халқи сухансозу хирадманд, Дигар ҳавасу ҳавсалаи шеър надорӣ? Чун шеъри асил аст зи эҷоди Худованд, Гар кори Худо пос надорӣ,

МУАММОИ ВОРАСТАН

Бод мешӯрад, Барф мепечад, Дар замин мехобад анвои дарахти ҷангалу беша, Ё нагун мегардад аз реша. Дар забони буттаҳо лоҳавли ҷон аст, Сахт бӯрон

ЧӢ КУНАМ?!

Мо гиристем, вале бар ғами мо хандиданд. Уфтодем, вале бар сари мо по монданд. Мо ба онон ҳама аз хонаи худ ҷо додем, Мардуми

ОМАД БАҲОРУ МАВКИБИ ГУЛҲО РАСИДААСТ

Омад   баҳору   мавкиби   гулҳо   расидааст, Лола  алам  ба  кӯҳу    ба  саҳро   кашидааст. Булбул    суруд    гуфта,   сарандоз гашта  сарв, Ғунча   зи  завқи  ҷуббаи   хазро    дирадааст.

ШАҲРИ МЕҲОЛУД

Ту гӯйӣ бар сари бому дару кӯча Дар ин дам садҳазорон даст дӯшад гови гардунро, Ки дар як он шавад шаҳрак ба сони хумраи

ЧӢ ЭҲСОНЕ?!

  Чӣ сон печонамат дар парниён имрӯз, Чӣ сон гӯям сухан аз гардани оҷу дуру марҷон, Ки чашми кӯдакони гушна сӯйи нон занад су-су,

БАРГПАЙВАНД

Ниҳоли сабзи армонҳо, Ту ҳар субҳе шароби ноби шабнамро, Ба ҷоми баргҳои сабз менӯшӣ, Ки сархуш дар ҳавои ишқ меҷунбӣ, Ба нарми дар самои

САРВИ САБЗУ ТУТИ ХУШК

Ту маро маъзур дор, эй сарви озод, Сарви озоде, ки месабзӣ ба назди кохии обод. Гарчи пиндорам, ки баҳри решаҳоят нест фарқе Дар кадомин

КАМАРБАНДИ КУҲИСТОН

Ман ҳамон сангам, ки аз ҷавфи куҳистон аст, Ман ҳамон мавҷам, ки меҷунбад ба дарёяш. Ман ҳамон рангам, ки дар рангинкамони осмонхез аст, К-он

ОҲАНГИ ШАБ

Имшаб зи шаҳри хоб Дурам ки дури дур. Офоқро фариштаи шаб дар бараш гирифт, Бар чашмҳои боз ки хобаш набурда буд, Гесӯйи мушкбӯйи сияҳфоми

ШЕЪРИ ЗАНИ МАҲБУБ

Эй зане ки дӯстат дорам, Пайкари ту хирмани заррини пурбор аст, Хирмане к-аз баҳри як донаш Дод Бобоям биҳишти ҷовидон аз даст. Лек он

ФАЛСАФАИ КАМОЛОТ

Ман чӣ дарёям, Дар таҳам ҷорӣ набошад боз як дарё Ҳамчунин пуршӯр, Ҳамчунин пурнӯр. Ман чӣ кӯҳастам, Гар набошад кӯҳи дигар пойбасти ман Ҳамсари

ТУ СУРУДИ ДИЛИ МАН

Ту суруди дили ман, Ту сурудӣ, ки ҳама рӯзу шабӣ дар дили ман. Ту дуруди дили ман, Ту дурудӣ, ки сириштӣ ҳама обу гили

ШОХИ ШИКАСТА

Дар шохсори хотирам имшаб наво бизан, Эй мурғаки чаман, чамани ёдҳои ман. Дарде ки ҳаст дар дилам аз талхии фироқ, Ширин бикун ба шеваи

ДОСТОНИ ИШҚИ МАН

Рӯ ба рӯйи сафҳаи шоҳии рухсорат Бо қаламчӯби сиёҳи шоирии хеш ҳайронам, К-ин сапедиҳои симинро чӣ сон бо ранг омезам В-он сиёҳиҳои шоми қиргуни

ШОИСТАТАРИН

Дар дилам чашмаи хуршед биҷӯшад ҳама рӯз, Орзую ҳавасу нийяти ман хуршедист. Дар шаби тортарини дили ман маҳтоб аст, Шоми навмедии ман субҳдами уммедест.

ПИЁДАГОН

Пиёдагон ки аз азал замин ба дӯш меравед, Даме, ки хаста мешавед дар масири ҷовидон, Чаро барои такяи шумо Намерасад замон? Пиёдагон ки мерасед

ДАРЁ, МАРО БИГИР…

Ман меравам зи соҳили дарёи мавҷхез Дар сангбанди соҳили худ лолу бесадо. Дарё пур аз сухан, Дарё пур аз наво. Мавҷе баногаҳ аз бари

ИЛТИҶО АЗ СИМУРГ

Маро бибар ба ҷаҳони муназзаҳу равшан, Ки покро сари парвоз ҷониби покист. Зи арши нур бигирад фурӯғ синаи ман, Агарчи покдилеро замин ҳам афлокест.

ЁРОН…

Ёрон, маро чӣ гуна тавонед вошинохт, К-аз авҷи осмони шумо, чун ситорае Як лаҳза даргирифта сарозер меравам Аз беканорае ба дигар беканорае. Он дам

ИНТИХОБ

Сипарда ними роҳамро, Расидам бар сари роҳе, ки дар санг Ин сухан ҳак буд: «Равию боз гардӣ, лек бемақсуд», «Равию барнагардӣ, лек бомақсуд». Ду

ШАБИ ҒУССА

Чӣ кунам ба номи ҷовид, ки зи худ нишон гузорам, Ки ман аз ҷаҳони ҷовид ғами ҷовидона дорам. Чӣ ҷаҳон, ки ормонаш сари дор

ПАЁМ АЗ ИШҚ МЕХОҲАД…

Паём аз ишқ мехоҳад дили шайдои ман имшаб, На танҳо дил, ки мехоҳад ҳама аъзои ман имшаб. Дилу ҷонам ҷудо мехоҳаду ҳам даст, ҳам

ЭЙ УҚОБИ ГАРДУНСАЙР!

Эй уқоби гардунсайр, аз чӣ ҷони ту ҳаста-ст, Ё ки осмон паст аст, ё ки боли ту баста-ст. Ё ки хоҷаи парвоз ришта баста

ШЕЪРИ ХУНДОРИ МАН ГИРЯД…

Абр хушкид аз гиря, то чӣ бар тори ман гиряд, Боми афлок нам гирад, абри озори ман гиряд. Рӯҳи бедор – афсурда, дилҳушивор –

БА КАМОН ЧӢ ГУНА ХӮ ГИРАМ…

Зи рафоқати камондорон ба дили рамида ғамгинам, Ба камон чӣ гуна хӯ гирам, ба камин чӣ гунна биншинам. Ба камаршикастагон ҳаргиз набувад маро забардастӣ,