Зиндагонӣ Архив

Шеър дар бораи 9-уми май Рӯзи ғалаба

ҲУКМИ РӮБОҲ

Боре рӯбоҳи маккор, Сардори ҷонварон шуд. Ҷайраи бечораро, Ҷангу маломат намуд. Ҷайра гунаҳгор будаст: Ҷомааш хордор будаст. Ба пушти серхори вай. Чих ел савор

Oшиқ бача

Ёри ман аз ҷони ман ширинтар аст, Қадди ӯ аз барги гул нозуктар аст. Барги гул ҳарчанд дорад нозуки, Хотири ёрам аз он нозуктар

Ман туро дӯст дорам

Ҷони ширин як нигоҳат мекунам Ҳамчу тӯҳфа пушту паноҳат мекунам Гар нафаҳми бо нигоҳу бо сухан Баргашта рута сиёҳ мекунам

Бача ошиқ шудаст

Ёри ман  аз ҷони ман ширинтар аст, Қадди ӯ аз барги гул нозуктар аст. Барги гул ҳарчанд дорад нозуки, Хотири ёрам аз он нозуктар

Зулфи парешон ошиқам 

Ман ба он зулфи парешон ошиқам Ман ба он гесӯи афшон ошиқам То ки ҳасту то ки ҳастам дар ҷаҳон То ба охир ошиқам

Ишқи духтару писар

Бие эй ер умидворам, гули  қалбам шикасте шуд. Аз ишқи ту ғаме парвоз, дар дилу ҷон нишасте гул. Касе нест чун сарафрози, халос ёбад

Аз барои Падар

Писар баҳри падар ҷонат фидо кун, Кафи пояш бибӯс нарм нарм садо кун. Ба вақти зиндагияш меҳрубон бош, Ки фардо дер шавад имрӯз нидо

Руҷуъ ба Ҳофиз аз Абдуқаюм Мамадҷонов

Нисбати рўят агар бо Моҳи Парвин кардаанд, Сурати нодида ташбеҳи ба тахмин кардаанд. Чунки ту не моҳ бошиву на дар Парвин ахтарӣ, Бо чароғи

Шеърҳои нави ошиқӣ аз Ноилҷон Мирзоев

Аз доғи ту дам ба дам дилам месузад, Аз бахти пиёдаам дилам месузад Лек чашми маро намекушоди дар ишқ, Аз чашми кушодаам дилам месузад.

Ошиқӣ ва зиндагӣ

Сухан мастона мегӯям, Вале ҳушёр мегардам. На завқи ошиқӣ дорам, На гарди ёр мегардам.

Қадри зиндагӣ

Бар чархи фалак маноз, ки қоматшикан аст, Бар ранги либос маноз, ки охир кафан аст. Мағрур машав ки зиндагӣ чанд рӯз аст, Дар зери замин

Замони кудаки

Тифлию шашсолагӣ дар ёди ман. Чашм пушам волидон дар хоби ман. Шаш соли умри ман шодона буд. Чунки модар падарам дар хона буд. Шаш

Нигоҳат мекунам

Ҷони  ширин  як  нигоҳат  мекунам, Ҳамчу  туҳфа пушту  паноҳат мекунам. Гар  нафаҳми бо  нигоҳу  бо  сухан, Баргашта   рута  сиёҳ мекунам.

Гаҳ  шеъри  маро  касе  хумор  шуд

Гаҳ  шеъри  маро  касе  хумор  шуд, Гаҳ  бар гардани  касе  тумор   шуд. Гаҳ  бод  бибурд   ба  суй   саҳро, Тӯфон  бишуд    соҳили   баҳрҳо, Ё 

На  ҳама 

На  ҳама   шеъри   касе   мехонад, На  ҳама    қадри   касе   медонад. На  ҳама    сузу  гудозе   дорад, На  ҳама    сузи    касе   

Моҳи Рамазон

Нуре ба ҷаҳон омад , Бар дидаву ҷон омад . Бар пиру ҷавон омад , Чун шодирасон омад, Моҳи Рамазон омад . Бо марҳамати

Интернет қиммат шудаст!

Боло рафтай очаҷон Нархи интернети мо, Ин приёма дар ҷаҳон, Ҳаргиз касе накардаст. Ман китоби гинесро, Даъват кунам биёянд, Ин рекордро сабт кунанд Дар

Меҳмон — Меҳмонхона

Меҳмон омад – хуш омад, Бар манзили мо омад, Қадри ў бошад воло, Худо кардаст, ўро ато. Меҳмон аст зеби хона, Ё дар даргоҳи

САД ҶОН ФИДОИ ДӮСТ

Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстй мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ

Баъд аз ин ишқ

Баъд аз ин ишқ, ба ҳар ишқи ҷаҳон механдам, Ҳар кӣ орад сухан аз ишқ ба он механдам Рӯзе аз ишқ дилам сӯхт, ки

ШӮХӢ БА ШӮХӢ

Шӯхам ба шӯхӣ-шӯхӣ, Бар ман бипошид духи. Гуфто: Дигар махӯр ғам, Хушбӯтар аз кулӯхӣ.

ДУШМАНОН

Вақте рафтам он расул мегуфт доим: Уматӣ, Дар ҷаҳон аз дасти душман ӯ надида роҳате. Баъди чордаҳ қарн имрӯз душманон, Ҳамла карданд, ин ба

ДИЛ МЕБАРӢ

Афтод ба чашмам рӯи ту, Ҳам қомати дилҷӯи ту. Олам шуда хушбӯ ҳама. Аз ҳалқаҳои мӯи ту. Мемонд маҳи серӯзаро, Дилбар ҳамон абрӯи ту.

УМРИ ГУЗАРОН

Эй дӯст биё, зи мо ту ҳеҷ рӯй матоб, Аз дурии ту дилам кабоб аст, кабоб. Рӯзе,ки зи мо ту дур ҷудо афтодӣ, Ҳар

Ошиқ-Маъшуқ

Сад ғусса зи ҳиҷрони ту дорад  дили ошиқ, Аз кӯи ту дур нест ҳамон манзили ошиқ. Аз меҳру муҳаббат, ки ба ӯ нома фиристӣ,

САБЗҚАБОПӮШ

Дил бурда зи ман ҳамон бару душ, Ду чашми сияҳ ҳамон баногӯш. Аз чор тараф наззора кардам, Дар байни ҳама хушхиромон, Мерафт канор аз

ХАЙРХОҲ

 БА ҲОҶӢ АБДУЛҲАКИМИ  АЪЛАМШОҲ ВА ШОДӢ РАҲИМЗОДА Зинда бошад ҳар кӣ бошад хайрхоҳ, Хайрхоҳи мекунад ӯ гоҳ-гоҳ. Хайрхоҳро мешиносанд одамон, Нур дорад рӯи вай

Рузи Артиши миллӣ (23 феврал)

Ту афсри ҳамватан, Бародари сарбаланд, Дар дифои сарзамин, Аз душман намои эмин,   Ман аз ту фахр намоям, Ба дустонам бигӯям, Ки Шумо ҳастед

Дили ошиқам бар ту гум мезанад

Мерасӣ бар ёди ман ҳар гаҳ, дилам гум мезанад, В — ар зи ёдам меравӣ ногаҳ, дилам гум мезанад. Ман ба ҷои ҷони худ

Олуча гули бодом

Олуча гули бодом, Ман чойкашакӣ бобом, Бобом шишта чой нӯшад, Ман чойкашаки бобом.

Чистон дар бораи (Фазанд)

Кафшери муҳаббат он, Қаандили хонадон  он. Пайванди насле  ба асл. Кист он? Канӣ гӯетон! (Фарзанд)

Чистон дар бораи (Фарзанд)

Гул не, чу гул мебӯӣ, Ҷон нею ҷон мегӯӣ. Гирӣ ҳар гаҳ сари даст, Гӯё аз нав  мерӯӣ. (Фарзанд)

ЗИНДАГӢ ВА ОРЗУ

Зиндагӣ бе орзу ширин набуд, Зиндагиро орзу ширин намуд.

ОРЗУВУ ИШҚУ УМЕД

Зиндагӣ ранҷ дораду рохат, Зиндагӣ бебаҳотарин гуҳарест, Лек бе орзуву ишқу умед Зиндагӣ чун дарахти бесамарест.

ГУЛИ УММЕДИ ДИЛҲОЙ

Бинокори ҷаҳони нав! Чаҳон бо ту сарафроз аст, Дилам, шеърам, вуҷудам бо ту ҳамовозу ҳамроз аст, Гули уммеди дилҳоӣ, Фурӯғи чашми биноӣ. Ба истиқболи

ТИЛИСМИ ЗИНДАГОНӢ

Тилисми зиндагониро шикастам. Аз ин нангинқафас як умр растам. Ман акнун мурғи озоди замонам, Лаҷоми зиндагониям ба дастам.  

ОТАШИ ИШҚ

Ба гумонам, ки ҷадди ман Зардушт, На ба ҳар оташе садоқат дошт, Оташи ишқро парастиш кард К-у ба дил нури зиндагӣ мекошт!   Шояд

Аломати Қиёмат

Зи дастам мекашад доман баҳорафшон гиребоне, Чаманпарвоз, раъноҷилва, пироҳангулистоне. Қади ҳангома чун шамъе, рухи парвонамаҳтобе, Ки дар боғи Ирам базме, биҳиштоин шабистоне… Мурассаътаркаше, чобуксаворе,

Рафтиву рафт бар бод пушту паноҳ

Шабҳо бувад чароғам аз дуди оҳ бе ту, Чун шамъи кушта, дорам рӯзи сиёҳ бе ту. Авроди субҳу шомам бошад дуои ҷонат, Медробам осмон

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз

Ҳар шаб чу шамъ дорам сӯзу гудоз бе ту, Чун кокулат намояд шабҳо дароз бе ту. Мардам ниҳода носур бар захми синаи ман, Бемориям

Бевафо ёр

Эй дил, чу булбул аз пайи он бевафо марав! Аз дасти мо парида чу ранги ҳино марав!… Дар базми гулрухон сабукӣ санги тафриқаст, Эй

Гадои муфлис

Ба хоқ афтода гарди сурмаи чашми сиёҳат ман, Ба хун ғалтида сайди бисмили теғи нигоҳат ман… Ба гулшан бандаи озоди сарви қоматат қумрӣ, Ғуломи

Нашъаи май оқибат девонагӣ ёд оварад,

Аз дили зорам нафас маъюс меояд бурун, Бӯйи шамъи кушта з-ин фонус меояд бурун. Дар гулистоне, ки гардад гулруҳи ман ҷилвагар. Сабзааш ҳамчун пари

Тоза кардани руй

Тоза месозам зи барқи нола доғи хештам, Мекунам равшан ба оҳи дил чароғи хештан. То ба кай, эй лола, доман мезанӣ бар оташам? Рӯзгоре

Зулфи ту

Ба сӯйи кулбаам шоме, ки он шамъи висол ояд, Дилам аз сина берун, ҳамчу фонӯси хаёл, ояд. Шавад мижгон ба чашми ашкборам нахли боровар,

Лаби ширин

Такаллум аз даҳонаш гар зи тангӣ дер мерезад. Табассум аз лаби ширини ӯ, чун шир, мерезад. Ба суратхонаи дил шӯхи наққоше, ки ман дорам,

Ба гӯш

Қабои лолагун дар бар чу он сарви равон ояд, Нафас аз синаам берун чу шохи арғувон ояд. Агар дар гардиш орад он парирӯ шишаи

Остин

Аз маломат хонаам оромгоҳи гул шавад, Ҷуғз дар вайронаи ман ояду булбул шавад. Дасти навмедӣ парешоихотириҳои маро Ҷамъ агар созад, ба дӯши орзу кокул

Дунёи нав

Зи дунё ҳар кӣ шуд лабрез, умраш бебақо гардад, Чу киштӣ пур шавад аз об, гирдоби фано гардад. Навиди васл фориғ мекунад аз нола

Меҳрубон

Маро, эй бемурувват, меҳрубон гардӣ, чӣ хоҳад шуд? Зи рӯйи марҳамат ороми ҷон гардӣ, чӣ хоҳад шуд? Ҳама шаб шамъ бо парвона саргарми сухан

Чашми дил

Гоҳе ба чашми лутф, маҳи ман, бубин маро, Дар оташи фироқ масӯз инчунин маро. Не қосиде, ки бо ту расонад паёми ман, Не ҳамдаме,

Замини фуруши

Кӯҳ паҳлу бар Замин монад зи бори дарди мо, Чархро созад мушаббак тири оҳи сарди мо. Каҳрабо худро ниҳон созад ба зери барги коҳ,

Кулбаи Хубон

Ба сӯйи кулбаам, эй офати замона, биё! Ба ҷониби садаф, эй гавҳари ягона, биё! Ба интизории побӯсият, чу нақши кадам, Ниҳодаам сари худро бар

Лаби ёр маза мета

Эй бе лаби ту хушк даҳони пиёлаҳо, В-аз дурии ту ғарқа ба хун доғи лолаҳо. Хат нест он, ки бар рухи ҷонон дамидааст, Хубон

Нохун

Эй дил, мутеи он бути мижгонфаранг бош! Бо сокинони каъба муҳайёи ҷанг бош! Бар рӯйи мунъимон ғазаболуда кун нигоҳ, Бо ин гуруҳ нохуни шеру

ОШЎБИ ҶОНӢ

Ошўби ҷонӣ, шўхи ҷаҳонӣ, Беэътиноӣ, номеҳрубонӣ. Гоҳам навозӣ, гоҳам гудозӣ, Гоҳе чунинӣ, гоҳе чунонӣ. Аз ту сабурӣ кардан, нигоро, Натвон, валекин ту метавонӣ. 3-ин

ҒАРИБӢ

Дил муқими кўи ҷонон асту ман ин ҷо ғариб, Чун кунад бечораи мискинтани танҳо ғариб. Орзўманди диёри хешаму ёрони хеш, Дар ҷаҳон то чанд

Орзуву ишқу умед

Зиндагӣ ранҷ дораду рохат, Зиндагӣ бебаҳотарин гуҳарест, Лек бе орзуву ишқу умед Зиндагӣ чун дарахти бесамарест.

Сабақ

Сабақ гирифт эи ӯстои зиндагӣ шогирд: —Зи баҳри он ки ҳама умр одамат хонанд — Ғами замона, ғами рӯзгору ёру диёр, Ки сарҳурӯфи алифбои

Зиндагӣ ва орзу

Зиндагӣ бе орзу ширин набуд, Зиндагиро орзу ширин намуд.

Коргар

Коргар имрӯз дар Норак манам, Лек фар до сӯи Роғунам равон, Давлат аз ман, ман азони давлатам, Ӯ маро, ман ҳастам ӯро посбон. Ман

Дил ҷаҳони орзуст

Дил намемирад… Пас аз ман ҳам намемирад дилам. Зиндаи ҷовид ӯст, Дар фазоӣ зиндагӣ хуршед ӯст, Андаруни синаи соҳибдилон Хонаи уммед ӯст.   Розгоҳи

Мағрур наям

Эй ғарра ба ин ки даҳр фармонбари туст, В-ин моҳу ситораву фалак чокари туст. Тарсам, ки туро чокари худ пиндоранд Он мурчагон, ки ризқашон

Ба осмон пардохтам ман

Ту кори Заминро накӯ сохтӣ, Ки бо осмон низ пардохтӣ?                            

Бо нидои ту

Ин хақиқат бувад, ки кураи арз Гирди хуршед бе ту ҳам мегашт, Бе ту ҳам баҳр буду дарё буд, Ҷангалу лолазору кӯҳу дашт…  

Инсон

Асрҳо боз ҷустуҷӯйкунон Рӯ ба хуршед дар сафар ҳастам. То шавад мушкилоти раҳ осон, Мекунам, ҳар чӣ ояд аз дастам. Раҳи хуршеди бахт ноҳамвор,

Гули уммеди дилҳоӣ

Бинокори ҷаҳони нав! Чаҳон бо ту сарафроз аст, Дилам, шеърам, Вуҷудам бо ту ҳамовозу ҳамроз аст, Гули уммеди дилҳоӣ, Фурӯғи чашми биноӣ. Ба истиқболи

Одам

Одами оддиям! Шунав, Одам, Баҳри бахту саодатат шабу рӯз, Ҳар чӣ омад зи дасти ман, кардам… Пир гаштам. Намехурам афсӯс, Ки ҷавонии хеш бахшидам

Қисмати осмон ба дасти мост

Шуд куҳан қиссае, ки мегуфтанд: «Қисмати хокиён ба дасти самост» Баъд аз ин фахр карда, бояд гуфт: — Қисмати осмон ба дасти мост!

Замин сайёра аст

Рӯзу шаб бедор ҳастам, Дар дилам, Шамъи ишқу орзу афрӯхта, Ҷониби сайёраҳову коинот Асрҳо шуд, ки нигоҳам дӯхта. Лек медонам, ки дар сайёрае Баҳри

Ҷустуҷу дорад дилам

Зинда кун дар сина он сӯзе, ки рафт, Дар ҷаҳон, боз овар он рӯзе, ки рафт